Avontuur op de Motorway

Vriendin V. is zo een schatje! Mevrouw is voor 2 maanden richting Lyon om haar rechtenstudie af te maken. Een bedrijfsjurist met een Afro…en geloof me…vaak weten mensen niet hoe ze op haar moeten reageren. Ze is francaise maar haar roots liggen ergens op de Kaapverdische eilanden en aangezien ik ook van een archipel afstam voelen wij een soort verbondenheid. Dit heeft geleid tot een ontzettend leuke vriendschap met alles erop en eraan, waaronder haar auto lenen voor een dagje uit naar Brighton met vriendin S. uit NL.

“Well Beep you can just borrow my car, there is only one condition you need to drop me off at Gatwick Airport!”. Zo gezegd zo gedaan toch? Zondagochtend om 6 uur haalde ze me op en reden we samen naar het zuiden van Londen. Voor mij een hele ervaring want al heb ik iets van 12 jaar mijn rijbewijs aan de verkeerde kant van de weg rijden durf ik niet echt. Maar goed naast haar zitten is een goede warming-up. Ondertussen bespreken wat voor benzine erin moet en waar de verzekeringspapieren zijn…een goede meid is goed voorbereid  Alles besproken en haar netjes op de vliegtuig gezet.

Auto starten, parkeerplaats uitrijden, ramen opendraaien…so far so good…Even optrekken, bochtje om en hoppa de Motorway op. Snap niets van de miles maar goed dat zal wel..Na precies 5 min en 37 seconden…gaat het mis. Ik schakel en het gaat allesbehalve vooruit. Interesting…maar even langs de weg staan. Motor uitdoen, even opnieuw starten…ik kom niet vooruit. Papa bellen…mama pakt op en die wilt paps niet geven want hij slaapt…

“Mama kunt u alsjeblieft papa geven? Ik sta hier langs de snelweg ergens in de UK in een franse auto van een vriendin V. en dat ding komt niet vooruit.” Gelukkig begreep mijn mams hoe ernstig de situatie was…ook al bel ik haar elke dag voor onzin, ze begreep heel goed dat het menens was. Eindelijk kreeg ik mijn paps aan de lijn en hij zou me wel geruststellen. Hij was vroeger automonteur, hij zou gewoon tegen mij zeggen; “Ach je moet dat knopje indrukken Beep heb je dat wel gedaan?” But no no… in plaats daarvan zei hij..”dit is ernstig Beep…als je in Nederland zou zijn dan zou ik je adviseren om de wegenwacht te bellen.” Daar sta je dan 7.15 in de ochtend met je jogging outfit en je telefoon in je handen te bellen naar Nederland.

Gelukkig had ik mijn hulplijn Miss Suzy Q ingezet. Zij vroeg aan een andere Engelse vriendin wat ik kon doen. Ik moest de AA bellen, de engelse wegenwacht. Ik hen bellen…maar ze wilden me alleen helpen als ik lid zou worden voor een bedrag van 130 pond. Thank God dat mijn loon net binnen was dus ik al mijn gegevens doorgeven (leve de creditcard) en binnen 10 min zou er iemand gestuurd worden.

Een man van een jaar of 40 kwam met een gele busje aanrijden. “Hello there, how are you?” Vroeg hij maar nadat ik “Goodmorning, thank you so much for coming “op 15m afstand stond te  zwaaien en te bleren. Hij de auto onderzoeken (je weet dat auto’s met een franse nummerbord ook in UK een bepaald imago hebben he?) en hij kwam tot dezelfde conclusie als mijn lieve papa. Dit moet naar de garage gesleept worden. “So where you leave in Southeast of London? well we only cover 10 miles and to your place is 15!” Ik keek hem aan verschrikt en vroeg met een Nederlands accent “So are there any other options to go there? Because I really don’t know what to do…I just called my dad in Holland and obviously I don’t know who else I need to call in London”. Hij keek me geruststellend aan en zei “Don’t worry madam.. I will bring you home you have paid for it” Gelukkig bestaan er nog mensen op deze aardbodem met een goed hart.

Toen ik eenmaal thuis was ging mijn telefoon af. Vriendin V. vroeg of wij het gezellig hadden in Brighton in de zon. Not really…dus het hele verhaal in geuren en kleuren uitgelegd. Zoals je wel zult begrijpen ben ik de komende tijden niet te vinden op de Engelse Motorway…