Miss Beep a diva???

Sinds ik mijn nieuwe baan heb reis ik stad en land af, dit gaat meestal gepaard met comfortabel reizen en goede hotels. Nou kom ik gewoon uit een arbeidersgezin en heb ik altijd keihard gewerkt naast mijn studie dus het waarderen van dit alles gaat me uitstekend af.

Afgelopen zomer mocht ik een aantal dagen in een tophotel verblijven in hartje London. 5* hotel inclusief het nationale cricketteam van Engeland, gigantisch zwembad en een kop thee van 20 Pond (jajaja). Miss Beep voelde zich als een vis in het water en wilde deze vreugde met haar lieve collega’s delen. Na een kamerinspectie van een 5-tal collega’s wat  samenging met oehs & aaahs en “sjee Miss Beep je hebt zelfs een Playstation op je kamer!”, lukte het om samen een avondje te genieten van mijn tijdelijke onderkomen.

Ondertussen keek ik beteuterd naar de kussens op mijn bed, want tsja zitten hier veren in of niet? Leuk hoor dure hotels maar die veren bezorgen mij een allergische reactie wat zich uit in rode jeukende waterige ogen. Ik keek in het rond en vroeg of iemand het wist. “Why don’t you call housekeeping?” vroeg collega G. Ehm ja kan ik best doen eigelijk het is wel laat hoor!

Miss Beep: Hi there this is room 341…
Housekeeping: Hi there how can I help you madam?
Miss Beep: I was just wondering are there feathers in the pillows on the bed?
Housekeeping: Yes there are!
Miss Beep: Ok thank you…

Toen ik klaar was met dit gesprek keken mijn collega’s met grote ogen aan en zeiden; Ehm Miss Beep was dat het? Ja antwoordde ik volmondig hoezo? Ok, zei collega G. Niet om het een of ander je slaapt in een 5* hotel je mag heus wel wat eisen. Waarop ik zei; Nee, het is al 2 uur in de nacht dat is toch zielig als ze nu voor mij moeten lopen? Ik ben ook kamermeisje geweest. Ik kan heus wel een nachtje zonder kussen slapen… Op aandringen van collega’s toch maar weer gebeld en binnen no time stond er iemand om alle kussens te vervangen. Ze mocht wel weer gaan (met £10 fooi op zak! Ja je kunt makkelijk verdienen bij me, ik voelde me zo schuldig!).

Tegenwoordig gaat alles een tikkeltje anders. In de vliegtuig wil ik standaard bij het raam zitten, bij het inchecken in hotel zorg ik er netjes voor dat mijn kussens vervangen worden, bij het ontbijt graag freshly squeezed orange juice en ik drink alleen water uit een flesje…een Diva? Misschien wel…alhoewel die fooitjes geef ik nog steeds wel…

Male Golddiggers are NOT sexy…

Hard werken stond bij ons thuis altijd hoog in het vaandel. Als ik weer es mijn zinnen op iets had gezet (ja ik had al vroeg oog voor mooie dingetjes ) dan moest ik van mijn ouders maar es hard gaan werken, want er stond bij ons helaas geen geldboom in onze achtertuin. Van verkoopmedewerker bij de MacDonald, receptioniste bij de KLM tot aan marketing medewerker in een van de meest competitieve steden van Europa. Het maakt niet uit waar ik ben, ik ga ervoor! Helaas is geld een middel die je vaak nodig hebt om te overleven in deze westerse maatschappij.

Ik heb dan ook een CV die ergens vorige eeuw begon en ik herhaaldelijk heb moeten inkorten in de lengte en breedte. Tijdens mijn studententijd bijvoorbeeld vond ik het  nodig om 2 a 3 bijbaantjes te hebben want ja er op en top uitzien, elke avond uitgaan en tegelijkertijd studeren is niet goedkoop als je het allemaal zelf wilt doen. Maar dat mocht de pret niet drukken, want de Spice Girls en hun girlpower die overigens later plaats moesten maken voor Independent women Destiny’s Child, zorgden ervoor  dat  ik door de jaren heen genoeg energie had om door te douwen! Gewoon met passie en in volle kracht richting de top! I was on a mission…mijn dromen uit laten komen!

Nu geef ik toe dat ik misschien een beetje extreem ben geweest met mijn arbeidsethos. Maar goed hard werken is een onderdeel van mijn identiteit het geeft mij het gevoel dat ik onafhankelijk ben en zelf mijn eigen leven regisseer. Daarnaast omring ik me nu eenmaal graag met leuke en mooie spulletjes en mijn mama zegt het elke keer weer: “ Meid je hebt het verdiend, je werkt er hard voor!”.

Nou vraag ik me af wat papa’s en mama’s zeggen tegen hun Golddigger-zonen… Waarom zou een vrouw opgezadeld willen zitten met een Golddigger? Macht erotiseert daar heb je gelijk in. Kijk naar Carla Bruni en Sarkozi, Hugh Hefner en zijn harem etc met man en macht vallen vrouwen voor mannen in vooraanstaande posities.

Inmiddels is het 2010 en de meeste vrouwen doen het wereldwijd steeds beter. We studeren af met hogere cijfers en vaak ook nog in de meerderheid ten opzicht van het andere geslacht. We gaan ervoor, maar zijn we ook klaar om te dealen met het fenomeen ‘mannelijke golddiggers’ die ermee gepaard gaat? Ik in ieder geval niet…en dan sta ik niet eens zo hoog op de maatschappelijke ladder. Het spijt me heren een steentje bijdragen aan het geheel, geen probleem ik ben de beroerste niet. We werken hard omdat je samen een mooie toekomst voor ogen hebt. Maar denken dat ik standaard voor etentjes betaal, cadeautjes voor je koop en dingen voor je “regel” en jij lekker chillt…dat straalt helaas echt geen macht uit! We willen een sterke man aan onze zijde die zelf ook een beetje de wereld aankan…dat is pas sexy…

Miss Beep

Miss Beep laat haar Pokerface zien…

Casino Royale is toch echt wel een van de redenen waarom ik wilde leren pokeren. Het casino ziet er waanzinnig uit, de mensen zijn stijlvol gekleed en dan dit magisch spel!

Via mijn werk kreeg ik de kans om deel te nemen aan een heus pokertoernooi. Hetgeen betekende dat ik me in mijn mooiste zwarte jurkje mocht hijsen, high heels mocht aandoen en mocht aanschuiven aan een pokertafel van ‘s werelds meest prestigieuze toernooi: EPT London 2009. Okay het was een side-event maar wel een hele leuke: Ladies side-event for ladies only. Vrouwen uit de hele wereld waren overgevlogen om hun pokerface te laten zien en te cashen.

Uiteraard wilde ik me hier wel goed op voorbereiden. Fanatiek maar meegedaan aan de vrijdagmiddagtoernooien op het werk, clinicje gehad van collega G. en geprobeerd om wat adviezen van pro’s los te peuteren (met succes overigens). Tijdens mijn mini-holiday bij paps en mams ook maar even mijn trucjes laten zien met de chips. Ja of ik kan pokeren is een tweede…als ik aan tafel moet zitten dan wel in stijl uiteraard. Mijn vader moest keihard lachen toen hij dat zag en begon wel wat nieuwsgieriger te worden. Want tsja kan dochterlief wel een beetje pokeren?

Tuurlijk kan ik dat niet! Maar toegeven? Dat doe ik dan ook weer niet zo snel. Na mijn grote bluf (ik kan het echt wel!) zat ik met mijn paps aan de “pokertafel” inclusief chips en dealer (= mama). Mijn vader vroeg zich na 2 handen af wat ik in Godsnaam aan het doen was. Ik noemde het bluffen maar hij zag het eigelijk meer als (en ik quote) ‘niet je hersensen gebruiken’. Uiteraard kregen we een heftige discussie of het nu een game of luck of skilled game was. En in die fase was ik er nog heilig van overtuigd dat het eerste het geval was.

Uiteindelijk vertrok ik weer terug richting Londen met veel adviezen waar ik tijdens mijn eerste live toernooi wel heel wat aan heb gehad. Ik stond stijf van de zenuwen en tegelijkertijd stroomde de andrenaline door mijn lichaam. Nadat ik mijn eerste hand had gespeeld waarbij ik een mooie straight had, groeide mijn zelfvertrouwen en kickte ik er zelfs een aantal medespelers uit met 2 Azen, fullhouse en ga zo maar door.  Ik heb heerlijk genoten van het toernooi, helaas niet in de prijzen gevallen. Maar ik heb tussendoor nog mijn paps gesmst met de mededeling: Paps ik gebruik mijn hersens en het werkt

Zie hieronder beelden van het event:

Avontuur op de Motorway

Vriendin V. is zo een schatje! Mevrouw is voor 2 maanden richting Lyon om haar rechtenstudie af te maken. Een bedrijfsjurist met een Afro…en geloof me…vaak weten mensen niet hoe ze op haar moeten reageren. Ze is francaise maar haar roots liggen ergens op de Kaapverdische eilanden en aangezien ik ook van een archipel afstam voelen wij een soort verbondenheid. Dit heeft geleid tot een ontzettend leuke vriendschap met alles erop en eraan, waaronder haar auto lenen voor een dagje uit naar Brighton met vriendin S. uit NL.

“Well Beep you can just borrow my car, there is only one condition you need to drop me off at Gatwick Airport!”. Zo gezegd zo gedaan toch? Zondagochtend om 6 uur haalde ze me op en reden we samen naar het zuiden van Londen. Voor mij een hele ervaring want al heb ik iets van 12 jaar mijn rijbewijs aan de verkeerde kant van de weg rijden durf ik niet echt. Maar goed naast haar zitten is een goede warming-up. Ondertussen bespreken wat voor benzine erin moet en waar de verzekeringspapieren zijn…een goede meid is goed voorbereid  Alles besproken en haar netjes op de vliegtuig gezet.

Auto starten, parkeerplaats uitrijden, ramen opendraaien…so far so good…Even optrekken, bochtje om en hoppa de Motorway op. Snap niets van de miles maar goed dat zal wel..Na precies 5 min en 37 seconden…gaat het mis. Ik schakel en het gaat allesbehalve vooruit. Interesting…maar even langs de weg staan. Motor uitdoen, even opnieuw starten…ik kom niet vooruit. Papa bellen…mama pakt op en die wilt paps niet geven want hij slaapt…

“Mama kunt u alsjeblieft papa geven? Ik sta hier langs de snelweg ergens in de UK in een franse auto van een vriendin V. en dat ding komt niet vooruit.” Gelukkig begreep mijn mams hoe ernstig de situatie was…ook al bel ik haar elke dag voor onzin, ze begreep heel goed dat het menens was. Eindelijk kreeg ik mijn paps aan de lijn en hij zou me wel geruststellen. Hij was vroeger automonteur, hij zou gewoon tegen mij zeggen; “Ach je moet dat knopje indrukken Beep heb je dat wel gedaan?” But no no… in plaats daarvan zei hij..”dit is ernstig Beep…als je in Nederland zou zijn dan zou ik je adviseren om de wegenwacht te bellen.” Daar sta je dan 7.15 in de ochtend met je jogging outfit en je telefoon in je handen te bellen naar Nederland.

Gelukkig had ik mijn hulplijn Miss Suzy Q ingezet. Zij vroeg aan een andere Engelse vriendin wat ik kon doen. Ik moest de AA bellen, de engelse wegenwacht. Ik hen bellen…maar ze wilden me alleen helpen als ik lid zou worden voor een bedrag van 130 pond. Thank God dat mijn loon net binnen was dus ik al mijn gegevens doorgeven (leve de creditcard) en binnen 10 min zou er iemand gestuurd worden.

Een man van een jaar of 40 kwam met een gele busje aanrijden. “Hello there, how are you?” Vroeg hij maar nadat ik “Goodmorning, thank you so much for coming “op 15m afstand stond te  zwaaien en te bleren. Hij de auto onderzoeken (je weet dat auto’s met een franse nummerbord ook in UK een bepaald imago hebben he?) en hij kwam tot dezelfde conclusie als mijn lieve papa. Dit moet naar de garage gesleept worden. “So where you leave in Southeast of London? well we only cover 10 miles and to your place is 15!” Ik keek hem aan verschrikt en vroeg met een Nederlands accent “So are there any other options to go there? Because I really don’t know what to do…I just called my dad in Holland and obviously I don’t know who else I need to call in London”. Hij keek me geruststellend aan en zei “Don’t worry madam.. I will bring you home you have paid for it” Gelukkig bestaan er nog mensen op deze aardbodem met een goed hart.

Toen ik eenmaal thuis was ging mijn telefoon af. Vriendin V. vroeg of wij het gezellig hadden in Brighton in de zon. Not really…dus het hele verhaal in geuren en kleuren uitgelegd. Zoals je wel zult begrijpen ben ik de komende tijden niet te vinden op de Engelse Motorway…

Mr. Valentine…

Kijk es Mr. Valentine wat u ons aandoet? Vriendin N. was helemaal van de kaart toen ik haar vertelde dat ik niets op de planning had staan  op Valentijnsdag. “I am going to the movies with my mum! Are you sure you not going to do anything?” vroeg ze heel bezorgd. Ehm NO, ik ben single! Ik had andere plannen op Hartjesdag. Ik zou namelijk ongegeneerd rode, roze en witte ballonnen leegprikken in Westfield. Op stelletjes hun tenen staan als ik langs ze zou lopen. Geirriteerd reageren op PDA (= Public Display of Affections)…ik zal je de rest van mijn wilde plannen besparen…

Het is heus niet zo dat ik geirriteerd was hoor! Maar het was weer zo een dag in het jaar dat ik verplicht over mijn liefdesleven hoor praten. Iedereen vraagt  aan me wie ik wat ga sturen en of ik ook wat verwacht. En dat is het punt ik verwacht niets want ik doe niet aan Valentijn in NL deed ik dat niet dus hier ook niet. Ik had het helemaal gehad met rode lingeries in de winkelstraten, Top 100 van zwijmelfilms in de HMV spotje op TV, St. Valentine’s e-mails in mijn inbox van MANGO en Topshop, Google die aan het tortelen is (heb je dat kut-hartje ook weer… in de naam notabene!).

Anyways…Valentijnsdag is voorbij hier in de UK en ik heb de nodige oprechte zinnen ‘Oe wat lief’ en ‘Awww wat een schatje is je vriendje toch’ uit mijn mond gekregen. Want ik heb de leukste vriendinnen ter wereld en die gun ik echt de leukste Valentijnsdagen met hun vriendjes. Ook al geloof ik niet in hartjes taarten en chocola in doosjes van hartjes (ik ben gewoon allergisch  voor hartjesvormen denk ik)…een mooie bos rode rozen,  een simpel telefoontje of een lieve e-mail doet mijn hart smelten…thanks Mr. Valentine…

Miss Beep

En wat betreft de PDA hier in the UK…read this hihihi…

Miss Beep in Winterwonderland..

Londen is ondergesneeuwd. Er is geen openbaar vervoer om naar school of je werk te komen. Miss E. klaagt  ondertussen over het feit dat er geen fruit in huis is en Miss Beep zit rustig haar winterwonderland foto’s rond te sturen naar  haar vrienden in Amsterdam, Parijs en Rome. Ach ja prioriteit… fruithapje versus updating cosmo-friends…hmmm…lastig!

Om deze dag door te komen ben ik maar even in mijn zwarte laklaarzen naar de cornershop gegleden. Thank God dat het aan het einde van de straat is! Ik wist trouwens ook niet dat er zoveel aardige mensen in de buurt wonen ik heb ze daar allemaal ontmoet. Toen ik de winkel binnenkwam meldde de  Pakistaanse vrouw achter de counter meteen dat mijn favoriete broodjes uitverkocht waren. Helaas… Een nieuwsgierige Engelse oma, die door mijn binnenkomst werd afgeleid, keek me aan en vervolgens naar een Afrikaanse man van ruim 2 meter die naast haar stond en zei: “You make me feel so small”. Waarop iedereen in de cornershop begon te lachen. Ik kreeg echt zo een gevoel over me heen alsof ik in een kerstfilm zat, die zich afspeelt in  Londen. Zoals British Jones’ Diary of The Holiday, je kent ze wel.

Anyways…ik ga zo met Miss E. een hippe snowman maken (het oog wilt ook wat!). Dus ik ga even een winterpeen uit de koelkast vissen, gouden knopen verzamelen, de superlange wollen sjaal van roommate H. stelen, een muts/hoed uitzoeken en de bezemsteel pimpen!

Ciao…

Beep

Miss Beep in Winterwonderland...

The garden of Miss Beep in Winterwonderland

In the Garden of Winterwonderland

Hierbij nog wat extra foto’s van ondergesneeuwd Londen: The Guardian

Splat the egg at the Busstop…

Vandaag werd ik half omver geduwd door een jongen van een jaar of 14. Hij kwam de bus uit gerend en begon zonder pardon te rammen op de bushalte. Ik keek vriendin O. aan met een blik van ‘die spoort niet helemaal’. Op een gegeven moment kregen we door wat hij aan het doen was. Hij was een spel aan het spelen ‘Splat the egg’. Hierbij is het de bedoeling dat je eieren kapot slaat door je hand te plaatsen op bewegende eieren.  Aangezien het zo koud was hadden wij besloten om onszelf maar es bezig te gaan houden met dat spel. Je voelt het al… we gingen compleet uit ons dak bij de bushalte. We zijn allebei behoorlijk streberig ingesteld. Dus we probeerden om de beurten elkaars score te overtreffen.

Ondertussen kwamen er een aantal bussen langs en buschaffeurs en passagiers keken uit het raam naar ons met een blik van ‘die sporen niet’. Maar het was ook zo leuk om te doen! Ik weet niet wie dit heeft bedacht, maar ik vind het een briljant idee… ik hoop dat ze het overal in Londen gaan plaatsen. Deze interactieve game houdt vervelende jongens van 14 en meiden van 30 aardig in beweging en ook van de straat? Nou ja in ieder geval bij de bushalte. Wij stapten in ieder geval voldaan de bus in want onze scores waren Egg-cellent…:)

Miss Beep

Ps. Geweldige interactieve reclame…ik weet alleen niet meer van wie het was…misschien dan toch niet zo goed???

Splat the Egg...

Of als je het principe helemaal wilt zien:

Hello Kitty is M.A.C.merized

Nou ben ik zelf niet een gigantische Hello Kitty fan. Voor mij een beetje te kinderachtig en te girly girly naar mijn idee. Maar goed als we Hello Kitty zwart verven en wat M.A.C. make-up opdoen dan wordt het uiteraard een heel ander verhaal!

Ik ben verkocht, ik ben om…ik moet het hebben! Er komen 2 lijnen uit eentje voor de plebs en een couture lijn, met superleuke accessoires. Het is limited edition dus ja erg belangrijk om snel toe te slaan. Hier een aantal foto’s…

Voor inspiratie kun je nu ook hier terecht op de Youtube site van MAC cosmetics.

Groetjes,

Beep

Wardrobes matters…of people in the fashion-industry

Vandaag ontving ik een berichtje van Miss Dilly’s Bird via Skype: ‘Beep, my friends are so lame they don’t want to go here: Buy My Wardrobe , would you be interested?”

De credit crunch is behoorlijk mijn portomonnee binnen geslopen, maar goed als ik nou met de Nederlandse mentaliteit er naar toe ga (lees: ‘Kijken, kijken en niet kopen’) dan heb ik volgens mij een superleuke non-shopping middag met Miss Dilly’s Bird komende zaterdag. Ik antwoordde: ‘Yes, sure why not!’. Correctie! Ik zei: “Wuhaaaaa, that would be so great! Do they do that more often?” Al die fashionista’s bij elkaar! Dat kan alleen maar goed zijn om inspiratie op te doen. Ondertussen dan toch maar ergens cash vandaan geplukt en stiekem in mijn geheime zijvakje gestopt van mijn zogenaamde credit-crunch-proof-portomonnee.

Om haar shopmiddagje compleet te maken heeft Miss Dilly’s Bird bedacht dat ze zichzelf mag verwennen met een personal shopper sessie (kosten £25,- voor 30 min).  “Bij de Topshop kan het gratis maar er is kans dat je hierbij een topstylist krijgt. Je moet dan wel boeken hoor! Ga ik even doen wil jij ook?”, zei ze vrolijk. “Ikke? Nee dankje ik ren dan wel een paar keer de Topshop in en uit als het gratisch is!”

Zo gezegd zo gedaan! Madam heeft zich aangemeld en ontving vervolgens netjes een e-mail met vragen over haar maten; schoenmaat, lengtemaat, cupmaat. (ja hoor alles erop en eraan of juist niet!) met als gevolg dat ik weer een Skype berichtje kreeg. “Beep, dit zal toch niet? Ik moet mijn maten opgegeven hoe genant is dat?”. Dat weet ik dus nog niet…dat gaan we zaterdag merken.

Nou ik ben in ieder geval heel benieuwd hoe het allemaal gaat uitpakken. Wie weet ben ik na zaterdagmiddag weer een nieuwe NON-shopervaring rijker…de NON is uiteraard onder voorbehoud!

Miss Beep

Ps. De avonturen van Miss Dilly’s Bird zijn te volgen op haar blog…(zie links)

To the left on the streets of London-city

Zuslief was laatst overgekomen om mij te bezoeken (en om los te gaan in de SALE). I can’t blame her! De Euro staat sterk, BTW is hier lager (15%) en de Sale is hier ook beter 70% tot 80% eraf van de originele prijs en ja Easy Crash maakt het ook wel erg verleidelijk om gewoon even op en neer LDN te gaan. Gelukkig is zuslief al vaker bij me langs geweest dus het toeristische gedeelte konden we gewoon strategisch overslaan.

Shoppen met Miss Beep is een heuse sport (what else is new?). Aangezien we niet de toerist hoefden uit te hangen, belandde mijn zusje in local bussen, steegjes in Westend en leuke wijken buiten Central London (wat het overigens ook weer erg toeristisch maakte). Ze genoot er met  volle teugen van alleen moest ze mij wel nageven dat ik me wel heel speciaal  door LDN-city beweeg.

Goed…ik woon inmiddels alweer bijna 2 jaar in de deze stad. De weg ken ik heel goed. Ik heb een ingebouwde Tom Tom in mijn linker hersenhelft.  Hierdoor kom ik altijd aan op plaats van bestemming en heelhuids weer terug. Er is alleen 1 probleem: ik kan nog steeds niet normaal de straat oversteken en zuslief – fulltime wijsneus-  moest daar natuurlijk wat van zeggen. “Beep? Hoe doe jij dat eigelijk? De straat oversteken bedoel ik!”, vroeg ze zo voorzichtig mogelijk.  “Okay hon, ik zal je uitleggen hoe ik dat doe!” antwoordde ik zelfverzekerd!

Bij het oversteken van de straat zijn er een aantal opties:

1. Je kijkt op de grond. Er staat bij elk zebrapad ‘Look Left’ en ‘Look Right’ op de  grote belangrijke wegen geschreven in de ‘Central London’. Speciaal gemaakt voor de gedesorienteerde mensen die uit “Europe” (lees: continentaal Europa) komen.

On the streets of London-city

2. Je kijkt naar je voorgangers. Je kunt hen gewoon volgen het is alleen een probleem als er geen zebrapad is en/of geen andere mensen op straat lopen.

3. Mijn favoriet! Je kijkt naar links en naar rechts en naar links en naar rechts. Vervolgens kijk je naar de overkant van de straat en ga je  keihard rennen. En daarna loop je rustig verder…

Gelukkig snapte zuslief dat ik standaard voor optie 3 ga! Ze was het helemaal met me eens dat dat de beste optie is. “Het is net alsof we in een scene zitten van een komedie, Beep”,  schreeuwde ze toen we de overkant hadden bereikt. I know het maakt de shopervaring iets spannender! Tsja je moet wel creatief blijven wil je (het verkeer) overleven in de Britse hoofdstad!

Miss Beep

Ps. Als ik in Nederland ben hanteer ik eerste paar dagen ook optie 3 hoor!